Herinneringen

Wat mij het meest van mijn jeugd op Fransum bijgebleven is, is de enorme ruimte en vrijheid rondom. De enkeling die Fransum kwam bezoeken, was een kunstschilder, die dan met zijn ezel in de wei ging zitten om vervolgens het kerkje vast te leggen op het doek of een toerist die de kerk kwam bezichtigen. Verder kan ik mij nog goed herinneren dat er met pinksteren een russisch-orthodoxe dienst in het kerkje gehouden werd. De kerkgangers kwamen dan al zingend via de oude kerkpaden door de weilanden naar de kerk. In de jaren '70 kwam hier een eind aan. Voor de rest was het er stil.

Schilderij van Johan Dijkstra Ets van Riekele  Prins


Het is alweer 24 jaar terug dat ik vertrok van Fransum. Regelmatig ga ik logeren bij een van mijn broers, die daar beide nog wonen. Vooral in het voorjaar is het er mooi. De wierde is helemaal geel gekleurd van de paardebloemen. Je hoort de kieviten en de scholeksters volop en wanneer je 's avonds naar buiten gaat, kun je de kikkers horen kwaken dat het een lieve lust is. Ook komen in het voorjaar de rietkarpers vanuit het Reitdiep naar de slootjes om daar te paaien.

Wanneer de koeien weer naar buiten gaan en de stallen schoon zijn, zie je de zwaluwen weer druk in de weer om hun nestje tegen de zolder van de stal aan te bouwen en als in mei het eerste gras eraf gaat, ruikt het er heerlijk.

In de zomer, wanneer er gehooid wordt, komt meestal de hele familie om te helpen. Dit is niet alleen prettig voor mijn broer, maar ook vooral gezellig.

Er is eigenlijk niet veel veranderd met vroeger, behalve dan dat de weg inmiddels verhard is en er rondom fietspaden aangelegd zijn. De stilte en rust waardeer ik hier het meest. Ik hoop dat het hier altijd zo mag blijven.